Pinkstervuur 2020

Ds. Tina Geels, predikant van Vrijzinnig Delft, reikte ons deze woorden aan:

Soms slaat me de angst om het hart: hoe kwetsbaar zijn we niet en wanneer gaan we elkaar weer helemaal terugzien, ook als geloofsgemeenschap? Hoeveel mensen zijn niet in grote zorgen gekomen, financieel maar ook geestelijk en emotioneel. Onverwacht en met zoveel kracht heeft corona ons allemaal getroffen.

Tegelijk ben ik ervan overtuigd dat we veel nieuwe spirit aan het mobiliseren zijn. Zo dubbel voelt het: onzeker en tegelijk vol hoop en vertrouwen op een nieuw begin. Juist nu we het Pinksterfeest gaan vieren.

Verhaal van Samen
Opnieuw raak ik ervan overtuigd dat we de bedding van een verhaal van hoop keihard hebben voor ons nieuwe, grote verhaal van Samen. Om te voorkomen dat Samen straks wegspoelt als een dun laagje vernis als alles misschien weer gewoon lijkt te zijn … Een verhaal van hoop en geloof in een zinvolle toekomst, dat haaks staat op heimwee naar hoe het allemaal is geweest, voor corona.
Hoe verlangen we daar niet naar, ikzelf ook.

‘Community’
Want ik mis de glimlach, zomaar even soms. De maaltijd en het gesprek. Digitaal met elkaar zoomen, houdt toch iets van: praten tegen in plaats van praten met elkaar, ondanks alle stoere taal van het nieuwe gewoon. ‘Community’ wil inspireren – ruimte geven aan het werk van de Heilige Geest, Ervaren, aandachtig samen zijn, de stilte ingaan, elkaar zingen. En vooral met elkaar bidden, om steun, vertrouwen en inspiratie. Maar ook elkaar uitdagen in een kritisch gesprek over de dingen van het leven.

Vertrouwen
Pinksteren, het feest van de Geest, raakt mij aan met de woorden van lied 700:

Als de wind die waait met vlagen,
zo verrassend waait de Geest,
soms een storm, met donderslagen,
soms een stem: wees niet bevreesd!
Soms een vlam, een vonk van boven,
soms een haard die laait als vuur,
soms een lamp die uit kan doven,
soms een glans van korte duur…
Soms een wolk die gul wil geven
schaduw op geblakerd land,
soms een zon, die hoogverheven
zindert op het mulle zand;
bron van lachend, levend water,
bedding, beek, rivier, fontein,
stroom van heil- maar even later
opgedroogd en weer woestijn.
Als een woord dat weg wil wijzen,
richting geeft en ruimte biedt,
als een brood, een vast spijze,
soms, soms even – soms ook niet.
Soms, soms lijkt geen wind te waaien,
alles tevergeefs geweest
totdat weer in lichterlaaie
vonkt en vlamt: het vuur de Geest!
(tekst: Andre Troost, mel. Cyril Taylor)

Ik houd van dit lied, zij kruipt met haar speelse melodie onder mijn huid en geeft vertrouwen in
de dingen die gaan komen, hoe dan ook.

Tina Geels (predikant Vrijzinnig Delft)  

30 mei | Gebed voor Pinksteren

Genadige God,

We danken U voor de kracht van Uw Heilige Geest,
We bidden U, geef ons kracht om U meer te dienen.
Heer, kom en zegen ons,
en vul ons met Uw Geest.

We danken U voor de wijsheid van Uw Heilige Geest,
We bidden U, maak ons wijs om Uw wil begrijpen.
Heer, kom en zegen ons,
en vul ons met Uw Geest.

We danken U voor de vrede van Uw Heilige Geest,
We bidden U, vul ons met vertrouwen in Uw liefde, waar U ons ook stuurt.
Heer, kom en zegen ons,
en vul ons met Uw Geest.

We danken U voor de genezing door Uw Heilige Geest,
We bidden U, geef verzoening en heelheid
Waar verdeeldheid is, ziekte en verdriet.
Heer, kom en zegen ons,
en vul ons met Uw Geest.

We danken U voor de gaven van Uw Heilige Geest,
We bidden U, rust ons toe voor het werk dat U ons hebt gegeven.
Heer, kom en zegen ons,
en vul ons met Uw Geest.

We danken U voor de vruchten van Uw Heilige Geest
We bidden U, laat in ons leven zien de liefde van Jezus.
Heer, kom en zegen ons,
en vul ons met Uw Geest.

We danken U voor de adem van Uw Heilige Geest,
Aan ons gegeven door de Opgestane Heer.
We bidden U, bewaar Uw kerk in de vreugde van het eeuwige leven.
Heer, kom en zegen ons,
en vul ons met Uw Geest.

Genadige God,
U zond Uw Heilige Geest op Uw Messias, bij de Jordaan,
En op Uw discipelen in de bovenzaal.
In Uw genade, vul ons met Uw Geest,
Hoor ons gebed,
En maak ons één van hart en gedachten,
Om U te dienen met vreugde, voor altijd
Amen

[Bron: Church of England, Common Worship; vert.: Barbara Lamain, predikant van de PKN-gemeente ’t Woudt-Den Hoorn]

Vanaf 2 juni | Jessehof weer gedeeltelijk open

‘Een gesloten inloophuis: een grotere tegenstelling bestaat er niet’. Dat was de noodkreet van de coördinator van de Jessehof. Maar snel is – samen met de vrijwilligers – gezocht naar mogelijkheden om in verbinding te komen met de bezoekers. Via telefoon en sociale media zijn toch contacten onderhouden. Met Pasen hebben veel bezoekers een paaspakket thuis bezorgd gekregen.
Vanaf half april werd bemerkt dat het de bezoekers steeds moeilijker viel om alleen thuis te zijn. Als tussenvorm is er een koffieloket bij de deur gemaakt. Een koffie-to-go, en tegelijkertijd een mooie gelegenheid om de coördinator even te spreken als er problemen waren.
In mei is al nagedacht over hernieuwde opening. Om de 1,5 meter afstand te houden, kunnen maximaal 15 mensen binnen zitten. Om die reden gaat er gewerkt worden in shifts. In de ochtend van 10-11.15 uur en van 11.45– 13.00 uur. In de middag van 14.00 – 15.15 uur en van 15.45 – 17.00 uur. In de ‘pauze’-tijd wordt er extra schoongemaakt.
Zo is dus vanaf 2 juni de Jessehof weer open op de volgende dagen en tijden:
maandagmiddag van 14.00 – 17.00 uur (2 shifts),
dinsdagochtend van 10.00 -13.00 uur (2 shifts),
donderdagochtend van 10.00 -13.00 uur (2 shifts) en
zaterdagochtend van 10.00 – 13.00 uur (ook in 2 shifts).
Er wordt gewerkt volgens een strikt PROTOCOL. Raadpleeg dit op Jessehof open

25 mei | Nieuwe woorden van troost

De “woorden van troost” werden ons deze week aangereikt door Eli Stok, priester van de RK parochie in Delft.

Anderhalvemeter-samenleving, coronakapsel, raamzwaaien: het zijn woorden die we in februari nog niet kenden, maar nu wel. Onder alle nieuwe begrippen is er één die wel een bijzonder sterke reactie oproept: het ‘nieuwe normaal’.

Tegenstanders van het begrip zeggen dat er geen sprake is van een nieuw normaal, maar van een tijdelijk abnormaal. De schaarste aan menselijk contact is geen situatie waaraan we moeten wennen, hoogstens een noodzakelijk kwaad. Nu de kerken bijna heropenen, zullen we er snel achter komen hoe het ‘nieuwe normaal’ binnen onze muren gaat zijn. Looplijnen, coördinatoren, geen samenzang: het zijn dingen die vreemd aanvoelen en waar we misschien niet eens aan willen wennen.
De nieuwe tempel
Meer dan eens is de situatie van de afgelopen maanden vergeleken met een ballingschap. Als die vergelijking klopt, gaan we binnenkort ontdekken hoe het is om terug te komen – met een kleine groep, zij het dan vol goede wil. In het boek Ezra wordt verteld hoe een aantal joden terugkomen uit Babylonië, en in hun oude thuisstad Jeruzalem beginnen met het leggen van nieuwe fundamenten voor de tempel. Dit wordt omgeven met feestelijke muziek, zang en gejuich. Maar de ouderen, die zich de oorspronkelijke tempel nog kunnen herinneren, beginnen te huilen. En dat leidt tot een vreemde mengeling van sterke gevoelens: ‘Juichen en huilen waren niet meer te onderscheiden…’
Een nieuw geduld
Als we de komende tijd voorzichtig het volle leven weer opzoeken – de restaurants, de concertzalen, de bioscopen, de kerken – hoop ik dat we ruimte kunnen geven aan deze gemengde gevoelens. Dat we het verdriet kunnen toelaten van mensen die huilen, ook als we onszelf opgelucht en bevrijd voelen. En dat we ons kunnen verheugen met de mensen die juichen, ook als we zelf aanlopen tegen de grenzen en ons afvragen wanneer alle beperkingen voorbij zijn. Laten we hopen en bidden dat er stevige fundamenten worden gelegd, niet voor een ‘nieuw normaal’, maar voor een nieuwe manier van leven die robuust is en zorgzaam tegelijk.

25 mei | Gebed van de week

Gebed voor en door de kerken in Nederland
Het is een bekende traditie binnen veel kerken om in de periode tussen Hemelvaart (21 mei 2020) en Pinksteren (31 mei 2020) tien dagen lang eenzelfde gebed te bidden. Enkele betrokkenen bij de Alphacursus – een cursus die in het hele land wordt gegeven voor mensen die willen kennismaken met het christelijk geloof – hebben daarom voor deze dagen in deze bijzondere tijd een gebed geformuleerd. Een gebed voor de eenheid van de kerken, voor de evangelisatie in ons land en voor de transformatie van de samenleving.

Vader, schepper van hemel en aarde.
U bent liefdevol, trouw en genadig.
Jezus, alle macht in de hemel en op aarde is aan U gegeven.
Wij, als gelovigen, zijn uw kerk waarvan uzelf het hoofd bent. U laat nooit los wat uw hand begonnen is.
Heer Jezus Christus, wij bidden u eensgezind en vurig voor de kerken in Nederland.
Maak ons wie we zijn: brengers van hoop in de tijd en wereld waarin we leven.
Maak ons één, zoals de Vader en U één zijn. Help ons elkaar te vergeven, elkaar te versterken en elkaar te dienen.
Geef ons wijsheid en inzicht en help ons te begrijpen wat U wilt.
Maak ons geduldig en vol goedheid.
Geef dat wij geen jaloezie, ijdel vertoon en zelfgenoegzaamheid kennen.
Geef dat wij niet grof en zelfzuchtig zijn en ons niet boos laten maken, maar verdraagzaam zijn.
Heer, we bidden dat wij ons niet verheugen over onrecht, maar vreugde vinden in de waarheid.
Kom, o Heilige Geest van God, wij wachten op U.
Vul ons met kracht en maak ons vol van geloof zodat Jezus in onze harten is en wij leven vanuit uw liefde.
Laat vanuit die liefde uw kerk groeien en bloeien.
Kom Heer Jezus, wij nodigen U uit om ieder van ons te vullen met uw Geest.
Wij bidden voor alle mensen die uw liefde nog niet kennen.
Laat hen zien, Heer, dat U hen liefhebt, dat uw hart naar hen uitgaat.
En maak ons als kerken tot getuigen van uw onvoorwaardelijke liefde. Juist nu eenzaamheid en angst velen raken. Maak ons tot zegen voor onze omgeving zodat die verder tot bloei komt.
U komt alle eer toe voor altijd en eeuwig.
Door Christus, onze Heer,
Amen.

15 mei | Nieuwe woorden van troost

Elke week worden ons nieuwe “woorden van troost” aangereikt, vanuit de breedte van de kerken in Delft. Deze week schreef ds. Hans-Jan Roosenbrand, predikant van de Gereformeerde Kerk vrijgemaakt, het volgende:

Het verhaal van Maria van Magdala, die huilend bij het graf staat en Jezus niet herkent totdat Hij haar naam zegt, is een vreemd Paasverhaal. Omdat Jezus iets geks tegen haar zegt: ‘Laat me los’. In deze tijd van versoepelingen zijn die woorden namelijk precies wat je juist wél weer wilt: elkaar vasthouden, iemand aanraken, de ander knuffelen.

Maar Jezus vraagt Maria om hem niet langer vast te houden. Om hem los te laten. Jezus moet nog ‘opstijgen’ naar zijn Vader, om vanuit die plek herkend te worden als de God en Vader van alle broers en zussen. Overal ter wereld.

Het is paradoxaal. Iemand loslaten om diegene terug te ontvangen, maar dan op een heel nieuwe manier. In het geval van Pasen, Hemelvaart en Pinksteren vooral: samen. Zo zegt Jezus het tegen de vrouw die veel van hem hield: ‘Ga naar mijn broers en zussen en zeg tegen hen dat ik opstijg naar mijn Vader, die ook jullie Vader is, naar mijn God die ook jullie God is.’ (Joh. 20 vers 17)

We hebben in de afgelopen weken veel moeten loslaten. Misschien ontvingen we er wel mooie dingen voor terug. Contacten met mensen die eerst veel verder van je af stonden. En heel nieuw contact met God – gestript van veel dingen waaraan je zo gehecht was geraakt. Misschien ook wel een beetje té. Zou dat kunnen?