25 mei | Nieuwe woorden van troost

De “woorden van troost” werden ons deze week aangereikt door Eli Stok, priester van de RK parochie in Delft.

Anderhalvemeter-samenleving, coronakapsel, raamzwaaien: het zijn woorden die we in februari nog niet kenden, maar nu wel. Onder alle nieuwe begrippen is er één die wel een bijzonder sterke reactie oproept: het ‘nieuwe normaal’.

Tegenstanders van het begrip zeggen dat er geen sprake is van een nieuw normaal, maar van een tijdelijk abnormaal. De schaarste aan menselijk contact is geen situatie waaraan we moeten wennen, hoogstens een noodzakelijk kwaad. Nu de kerken bijna heropenen, zullen we er snel achter komen hoe het ‘nieuwe normaal’ binnen onze muren gaat zijn. Looplijnen, coördinatoren, geen samenzang: het zijn dingen die vreemd aanvoelen en waar we misschien niet eens aan willen wennen.
De nieuwe tempel
Meer dan eens is de situatie van de afgelopen maanden vergeleken met een ballingschap. Als die vergelijking klopt, gaan we binnenkort ontdekken hoe het is om terug te komen – met een kleine groep, zij het dan vol goede wil. In het boek Ezra wordt verteld hoe een aantal joden terugkomen uit Babylonië, en in hun oude thuisstad Jeruzalem beginnen met het leggen van nieuwe fundamenten voor de tempel. Dit wordt omgeven met feestelijke muziek, zang en gejuich. Maar de ouderen, die zich de oorspronkelijke tempel nog kunnen herinneren, beginnen te huilen. En dat leidt tot een vreemde mengeling van sterke gevoelens: ‘Juichen en huilen waren niet meer te onderscheiden…’
Een nieuw geduld
Als we de komende tijd voorzichtig het volle leven weer opzoeken – de restaurants, de concertzalen, de bioscopen, de kerken – hoop ik dat we ruimte kunnen geven aan deze gemengde gevoelens. Dat we het verdriet kunnen toelaten van mensen die huilen, ook als we onszelf opgelucht en bevrijd voelen. En dat we ons kunnen verheugen met de mensen die juichen, ook als we zelf aanlopen tegen de grenzen en ons afvragen wanneer alle beperkingen voorbij zijn. Laten we hopen en bidden dat er stevige fundamenten worden gelegd, niet voor een ‘nieuw normaal’, maar voor een nieuwe manier van leven die robuust is en zorgzaam tegelijk.

25 mei | Gebed van de week

Gebed voor en door de kerken in Nederland
Het is een bekende traditie binnen veel kerken om in de periode tussen Hemelvaart (21 mei 2020) en Pinksteren (31 mei 2020) tien dagen lang eenzelfde gebed te bidden. Enkele betrokkenen bij de Alphacursus – een cursus die in het hele land wordt gegeven voor mensen die willen kennismaken met het christelijk geloof – hebben daarom voor deze dagen in deze bijzondere tijd een gebed geformuleerd. Een gebed voor de eenheid van de kerken, voor de evangelisatie in ons land en voor de transformatie van de samenleving.

Vader, schepper van hemel en aarde.
U bent liefdevol, trouw en genadig.
Jezus, alle macht in de hemel en op aarde is aan U gegeven.
Wij, als gelovigen, zijn uw kerk waarvan uzelf het hoofd bent. U laat nooit los wat uw hand begonnen is.
Heer Jezus Christus, wij bidden u eensgezind en vurig voor de kerken in Nederland.
Maak ons wie we zijn: brengers van hoop in de tijd en wereld waarin we leven.
Maak ons één, zoals de Vader en U één zijn. Help ons elkaar te vergeven, elkaar te versterken en elkaar te dienen.
Geef ons wijsheid en inzicht en help ons te begrijpen wat U wilt.
Maak ons geduldig en vol goedheid.
Geef dat wij geen jaloezie, ijdel vertoon en zelfgenoegzaamheid kennen.
Geef dat wij niet grof en zelfzuchtig zijn en ons niet boos laten maken, maar verdraagzaam zijn.
Heer, we bidden dat wij ons niet verheugen over onrecht, maar vreugde vinden in de waarheid.
Kom, o Heilige Geest van God, wij wachten op U.
Vul ons met kracht en maak ons vol van geloof zodat Jezus in onze harten is en wij leven vanuit uw liefde.
Laat vanuit die liefde uw kerk groeien en bloeien.
Kom Heer Jezus, wij nodigen U uit om ieder van ons te vullen met uw Geest.
Wij bidden voor alle mensen die uw liefde nog niet kennen.
Laat hen zien, Heer, dat U hen liefhebt, dat uw hart naar hen uitgaat.
En maak ons als kerken tot getuigen van uw onvoorwaardelijke liefde. Juist nu eenzaamheid en angst velen raken. Maak ons tot zegen voor onze omgeving zodat die verder tot bloei komt.
U komt alle eer toe voor altijd en eeuwig.
Door Christus, onze Heer,
Amen.

15 mei | Nieuwe woorden van troost

Elke week worden ons nieuwe “woorden van troost” aangereikt, vanuit de breedte van de kerken in Delft. Deze week schreef ds. Hans-Jan Roosenbrand, predikant van de Gereformeerde Kerk vrijgemaakt, het volgende:

Het verhaal van Maria van Magdala, die huilend bij het graf staat en Jezus niet herkent totdat Hij haar naam zegt, is een vreemd Paasverhaal. Omdat Jezus iets geks tegen haar zegt: ‘Laat me los’. In deze tijd van versoepelingen zijn die woorden namelijk precies wat je juist wél weer wilt: elkaar vasthouden, iemand aanraken, de ander knuffelen.

Maar Jezus vraagt Maria om hem niet langer vast te houden. Om hem los te laten. Jezus moet nog ‘opstijgen’ naar zijn Vader, om vanuit die plek herkend te worden als de God en Vader van alle broers en zussen. Overal ter wereld.

Het is paradoxaal. Iemand loslaten om diegene terug te ontvangen, maar dan op een heel nieuwe manier. In het geval van Pasen, Hemelvaart en Pinksteren vooral: samen. Zo zegt Jezus het tegen de vrouw die veel van hem hield: ‘Ga naar mijn broers en zussen en zeg tegen hen dat ik opstijg naar mijn Vader, die ook jullie Vader is, naar mijn God die ook jullie God is.’ (Joh. 20 vers 17)

We hebben in de afgelopen weken veel moeten loslaten. Misschien ontvingen we er wel mooie dingen voor terug. Contacten met mensen die eerst veel verder van je af stonden. En heel nieuw contact met God – gestript van veel dingen waaraan je zo gehecht was geraakt. Misschien ook wel een beetje té. Zou dat kunnen?

15 mei | Gebed van de week

De tekst van het gebed van deze week werd gemaakt door Mark van Houten, voorzitter oudstenraad van EG Morgenstond.

Trouwe vader in de hemel, pappa.
Het gaat nu al zo lang en zo vaak over corona.
En we weten niet hoe lang het nog gaat duren.
Waar bent u, waar zien we Uw hand, waar kunnen we boodschapper zijn van Uw liefde en trouw?
Geef ons wijsheid Heer.

Enerzijds geeft u concrete handreikingen hoe het Israël in het Oude Testament zorgvuldig moest omgaan met besmettelijke ziekten.
Anderzijds doorbrak u Here Jezus alle regels en wetten op dit gebied door melaatsen aan te raken.

Zie ons aan als we, geknield voor u, onze eigen zwakheid, angsten en zorgen met u delen en antwoord ons. Geef dat we uw zachte stem en stille fluistering verstaan en ernaar handelen.
In Jezus Christus naam vragen we U dit.
Amen

Binnenstadskerken open voor stilte en bezinning

Al vanaf 6 april zijn de Nieuwe Kerk en de Maria van Jessekerk ’s middags geopend voor stilte en bezinning. Heeft u behoefte aan een gesprek met een van de aanwezige pastores of vrijwilligers, wilt u zo maar even binnenlopen, een gebedsintentie achterlaten, een kaarsje branden?
De Nieuwe Kerk is open van maandag t/m donderdag (behalve Hemelvaart, 21 mei) tussen 12.00 en 15.00 uur.
De Maria van Jessekerk is open van donderdag t/m zaterdagmiddag van 12.00 tot 17.00 uur, en verder op zondagochtend van 11.00-12.00 uur en zondagavond van 18.00-19.00 uur.
Loop eens binnen. U bent van harte welkom.

De overheidsrichtlijnen zijn uiteraard nog steeds van kracht.
De kerkgebouwen hebben bij deze openstelling geen functie als plek van samenkomst of van toeristische bezichtiging , maar enkel als een stiltecentrum. In de Nieuwe Kerk is een beperkt deel toegankelijk en wordt een beperkt aantal mensen tegelijk binnen gelaten. Bezichtiging van de expositie en het grafmonument van Willem van Oranje is niet mogelijk.

6 mei | Nieuwe woorden van troost

… deze week aangeleverd door Pieter-Jan Rodenburg, vanuit woongemeenschap Taste! in de Voorhof.

God van compost

De bordjes ‘welkom in de buurttuin’ aan de rand van onze tuin hebben we omgedraaid. In deze tijd is die tuin gesloten; het is even geen buurttuin meer, maar gewoon de achtertuin van de woongemeenschap Taste! in de Voorhof, waar ik woon. We delen zo graag van wat we hebben – de tuin, goede koffie in ons buurtcafé, gezelligheid, vriendschap – maar nu is dat even lastig.

De tuin ligt er onbeschaamd uitbundig bij: veelkleurige tulpen, struiken in honderd tinten groen, bloesemende fruitbomen bloesemen en ontbottende bloemen. In de moestuinbakken schiet de groente uit de grond. Maar is één hoekje dat niet deelt in die schoonheid. Er ligt een stapel takken, een hoop snoeiafval, bladeren, stro en kippenstront en wat composttonnen. Dit is ons composthoekje.

Toch is juist dit hoekje de bron van het leven in onze tuin. Uit deze rotzooi ontstaat compost, en op die compost leeft onze tuin. Zonder die compost zou onze door de winter beschadigde grasmat niet zo mooi groen zijn. De bloemen zouden niet zo kleurrijk groeien. We zouden geen groente en kruiden uit onze tuin kunnen eten.

Deze tijd voelt als een tijd waarin we gesnoeid worden. Veel van wat ons leven waarde geeft ligt even stil; het directe contact, de gemeenschap waar we deel van uitmaken, soms ook ons werk, sport of school. Wat overblijft, lijkt vaak niet meer dan een rommelig hoekje, wat restjes waarin we herkennen wat een paar weken geleden nog bloeide. We worden geconfronteerd met onszelf, inclusief de lelijke kanten.

Maar juist in die verstilde rommel kan de basis worden van nieuw leven. Deze tijd van verplichte stilstand is confronterend, maar brengt ons ook terug naar de basis. Die basis is God: in Jezus zijn we geliefde koningskinderen. En dat fundament zou wel eens vruchtbare aarde kunnen blijken te zijn.

Als Taste! gebruiken we deze tijd van verplicht gesnoeid worden om dat fundament te herontdekken. Wie zijn we? Omdat we weten dat we daaruit mogen leven en uitdelen. Omdat uit rotzooi leven kan groeien.

Pieter-Jan Rodenburg